سکوت مسئولان، فریادی که تاریخ ثبت می‌کند

میلاد بهره‌مند با ارسال یاداشتی به تحریریه مهردنا نوشت:

در خیابان‌های شهر، فریاد بی‌صدای مردم از دیوارهای ترک‌خورده به گوش می‌رسد. از کوچه‌های فراموش‌شده محله‌های حاشیه تا آسفالت‌های داغ مرکز شهر، قصه یکسان است: وعده‌هایی که در باد رفتند، قول‌هایی که خاک‌خورده‌اند و مسئولانی که گویی صدای مردم را تنها در روزهای انتخابات می‌شنوند.

چه شد آن قول‌های آبادانی؟ چه شد آن وعده‌های اشتغال؟ چه شد آن شعارهای عدالت؟ کوچه‌ها همان کوچه‌اند، با چاله‌هایی عمیق‌تر. بیمارستان‌ها همان بیمارستان‌اند، با داروهایی کم‌تر. مدارس همان مدارس‌اند، با امکاناتی محدودتر.

مسئولان در برج‌های بلند مدیریت دور از هیاهوی زندگی روزمره مردم، گویی در جهانی موازی زندگی می‌کنند. گزارش‌های فصلی می‌نویسند، آمارهای درخشان ارائه می‌دهند و در جلسات پرشمار، درباره پیشرفت‌های خیالی بحث می‌کنند. اما پشت اعداد و نمودارهای رنگارنگ، واقعیت تلخ دیگری نهفته است: واقعیت مردمی که هر روز سخت‌تر از دیروز زندگی می‌کنند.

سوال اینجاست: آیا مسئولان واقعاً نمی‌بینند؟ یا ترجیح می‌دهند نبینند؟ آیا نمی‌شنوند؟ یا انتخاب می‌کنند که نشنوند؟

اعتماد گنجی است که یک‌بار مصرف می‌شود. وقتی مردم بارها و بارها شاهد شکاف عمیق بین حرف و عمل مسئولان باشند، دیگر نه به وعده‌ها باور می‌کنند و نه به وعده‌ دهندگان. این شکاف اعتماد خطرناک‌تر از هر بحران اقتصادی است زیرا بنیان‌های اجتماعی را از درون می‌پوساند.

اما هنوز امید هست، امید در نگاه همان معلمی است که با حقوق ناچیزش از جان مایه می‌گذارد. امید در دستان همان پرستاری است که شیفت‌ های طولانی را تحمل می‌کند. امید در اراده همان جوانی است که با وجود همه کمبودها، به دنبال ساختن آینده‌ای بهتر است.

مسئولیت فقط یک عنوان اداری نیست. مسئولیت یعنی پاسخگو بودن. یعنی شفاف عمل کردن. یعنی گوش دادن به دردهای مردم، حتی وقتی این دردها ناخوشایند هستند. یعنی به جای شعار دادن، کار کردن. یعنی به جای وعده‌های دور و دراز، عمل‌های کوچک اما مستمر.

وقتی مسئولی واقعاً مسئولیت خود را احساس کند، دیگر نیاز نیست درباره عملکردش زیاد سخن بگوید. آثار عملش در زندگی مردم هویدا خواهد بود: در آسفالت صاف خیابان‌ها، در کیفیت آموزش کودکان، در دسترسی به خدمات درمانی، در فرصت‌های شغلی، در عدالت اجتماعی.

مردم شعارهای توخالی را نمی‌خواهند. مردم عمل می‌خواهند. مردم زندگی بهتر می‌خواهند. و این خواسته‌ای نیست که بتوان به بهانه‌های مختلف به تعویق انداخت یا نادیده گرفت.

سکوت مسئولان در برابر مشکلات مردم، فریاد بلندی است که تاریخ آن را ثبت خواهد کرد. و تاریخ، قضاوت‌ کننده‌ای بی‌رحم اما عادل است.