رنج بی نام، روان را دیوانه می کند/چیزی که اسم ندارد وضعیت نیست ابهام زنده هست‌

بهروز نصرت زاده/روانشناس بالینی و درمانگر با ارسال یادداشتی نوشت:

ما افسرده نیستیم، ما در یک زندگی معلق اخلاقی گیر کرده‌ایم. وقتی روان، جامعه و معنا هم‌زمان متوقف می‌شوند.اگر این روزها حالت خوب نیست،اولین چیزی که می‌خوام بدونی اینه این حال لزوماً افسردگی نیست.

خیلی وقت‌ها فقط یعنی داری تو یه وضعیت فرساینده زندگی می‌کنی

توی تراپی‌های این روزهام من آدم ضعیف نمی‌بینم. آدم‌هایی رو می‌بینم که مدت‌هاست تو یه شرایطی گیر کردن ، که هیچ کس اسمش رو نگفته.وقتی اسم وضعیت گفته نمی‌شه، آدم یواش‌ یواش می‌ره سراغ خودش.

می‌گه لابد من کم آوردم، لابد من بلد نیستم، لابد یه ایرادی تو خودمه در حالی‌که خیلی وقت‌هامشکل از تو نیست.مشکل از وضعیتی هست که کش اومده،جواب نداده و اجازه نداده نه عزاداری کنی نه جمع‌بندی.

توی همچین شرایطی گیج بودن طبیعیه، بی‌انگیزه بودن قابل فهمه.حتی مکث کردن، عقب کشیدن یا یه جور بی‌حسی،واکنش انسانیه، نه اختلال.

اولین قدم ترمیم این نیست که قوی بشی.این نیست که انگیزه پیدا کنی.اولین قدم اینه که بفهمی الان دقیقاً تو چه وضعیتی هستی، چون وقتی وضعیت اسم پیدا می‌کنه روان از حالت خطر درمیاد بدن دیگه تنها نمی‌مونه و آدم می‌فهمه دیوانه نشده، فقط مدت‌ها با یه حجم سنگین از غصه تنها مونده بوده.من اینجا نیستم که بگم همه‌چیز درست می‌شه.اما اینو با اطمینان می‌گم وقتی بفهمی چی بهت گذشته می‌تونی انتخاب کنی چطور ادامه بدی و این شروع یه امید واقعیه.نه امید شعاری،امید آگاهانه.به امید فهم روشن‌تر آنچه بر ما گذشته.

نافله