خودکفایی با شعار محقق نمی‌شود/ وقتی نان روستاییان هم سهمیه‌بندی می‌شود!

یادداشت دریافتی | مهردنا

وقتی نانِ روستایی قربانیِ بازی‌های اداری می‌شود وکشور را محاصره داخلی میکنیم
خیلی‌ها می‌گویند ایران در محاصره است درست می‌گویند اما حقیقت تلخ این است که ما در داخل کشور خودمان را با تصمیمات اشتباه و بی‌تدبیری‌های ساختاری محاصره کرده‌ایم. در حالی که بحث خودکفایی اولویت اول کشور ما وتکرار هرساله شعار رهبرشهید بود والان با توجه به شرایط محاصره کشورنیاز مبرم است اما شاهد تعطیلی بخش تولید هستیم سقوطی که از مزارع شروع شده و به طویله‌های دامداران می‌رسد.
کشاورزی که رگ حیاتی این سرزمین است امروز برای یک پیمانه کود و چند لیتر گازوئیل به التماس افتاده است سهمیه‌ی گازوئیل تراکتورها در میان روال‌های سخت‌گیرانه و بی‌منطق به یک معضل بزرگ تبدیل شده و قیمت‌های سرسام‌آور قطعات و لاستیک‌های کشاورزی تولیدکننده را به بن‌بست رسانده است. اما ماجرا فقط به زمین و مزارع محدود نمی‌شود فاجعه در بخش دامداری هم به اوج خود رسیده است
امروز دامدارِ ما در میانه‌ی یک جنگِ تمام‌عیار با هزینه‌ها قرار دارد نهاده‌های دامی از علوفه گرفته تا کنسانتره چنان قیمت‌های نجومی پیدا کرده‌اند که تولیدِ دام دیگر برای بسیاری از روستاییان نه یک سرمایه‌گذاری بلکه یک بدهیِ سنگین است. وقتی هزینه تهیه خوراک دام از سود حاصل از فروش آن بیشتر می‌شود یعنی سیستم تولید از ریشه در حال پوسیدن است کشاورز و دامدار امروز در میانه‌ی دو آتش گیر افتاده‌اند آتشِ نبودِ حمایت‌های دولتی و آتشِ قیمت‌های بازار که هیچ کنترلی بر آن‌ها نیست
در این میان مدیران ما به جای حل معضل، درگیر کاغذبازی و فرآیندهای اداریِ بیهوده هستند. آن‌ها به جای اینکه به فکر تسهیلِ دسترسی به نهاده‌ها یا تثبیت قیمت‌ها باشند، وقت را با برگه و مهر تلف می‌کنند انگار که گرسنگیِ یک روستایی یا مرگِ یک گله‌ی دام با یک امضای اداریِ ساده در اتاق‌های دربسته حل می‌شود! حتی سهمیه‌ی آردِ روستاییان و عشایر را هم با تصمیمات نسنجیده و اشتباه، قطع کرده‌اند
اما بدترین بخش ماجرا سکوتِ سنگین و بی‌محتوای نمایندگان است نمایندگانی که باید در مجلس فریادِ اعتراضِ این مردم را سر دهند و جلوی این بی‌عدالتی بایستند اما انگار در دنیای دیگری زندگی می‌کنند دنیایِ ویترین‌ها، عکس‌های تبلیغاتی و تدارک برای متینگ‌های انتخاباتی! وقتی نماینده به جای اینکه سپرِ دفاع در برابر ناکارآمدی‌ها باشد به یک مدلِ تبلیغاتی برای خودنمایی تبدیل می‌شود، یعنی صدای مردم در مجلس قطع شده است.
ما به نماینده‌ای نیاز داریم که در میانِ خاک‌های خشکیده و در کنارِ دامدارانِ بی‌چاره، ایستاده باشد؛ نه نماینده‌ای که فقط در فضای مجازی، دنبالِ لایک و توجه باشد. مردم نان می‌خواهند و امنیتِ معیشت؛ نه شعارهای توخالی و متینگ‌های انتخاباتی!

انتهای پیام/