سه ضلعی ِ قبیله گرایی سیاسی، جناح، شایسته سالاری

مهر دنا/ ایوب دامیار کارشناس ارشد علوم سیاسی نوشت: از کاشت یک واژه(سیاست)، چه برداشت می شود؟
سیاست یکی است اما معانی و برداشت ها زیاد و متفاوت…..
سیاست در شرق با حکمت و اخلاق در آمیخته است. در شرق حرکت به سوی سعادت مدنظر است، یعنی مدیریتی که انسان را به سعادت برساند.
اما سیاست در غرب آنگونه تعریف می شود که توماس هابز به تبعیت از آن گفت انسان ها مثل گله های گرگ هستند که هر یک به دنبال قدرت اند. تنها تفاوت انسان با حیوان داشتن عقل است. بنابراین به دو نوع جنگ مشغول است: جنگ برای بقا و جنگ برای قدرت.

واقعیت اما، در کشور ما چگونه است؟ آیا شرقی می گوییم و غربی عمل می کنیم ؟ یا به ظاهر به هر دو نه می گوییم و در عمل سعادت شرقی را فدای قدرت غربی کرده ایم؟

این مسآله را دیگر مردم قضاوت کرده اند و می گویند که البته اخلاق ِ آرمانی را فدای سیاست ِ واقعی کرده ایم و بی اخلاقی تر از آن زمانی است که از همین کرده ی خود شانه خالی می کنیم.

آیا در کشور ما هدف وسیله را توجیه می کند؟ این سوال را هم واقعیت های این ایام پاسخ داده اند که بله، هدف وسیله را توجیه می کند.

حال سوال اینجاست که این چه هدفی است که برخی برای توجیه آن، مردم را بازیچه ی افکار و سیاست های خود قرار داده اند؟

اگر رسیدن به هدف همان آرمان ها و اهداف مردم باشد، روش ها شاید در حاشیه قرار گیرند. اما آنجا که در این پازل ِ بداخلاقی مردم فقط صحنه گردان اهدف پنهان و خودساخته ی شما هستند باید به حال آن دنیای شما گریست و آرزوی شفاعت کنید.

در جهان امروز ِ مدعی ِ دموکراسی آنچه که در عینی ترین صحنه ی سیاست یعنی انتحابات رخ می دهد این است که بازیگران ِ آن گروه هایی مثل ِ احزاب، جناح، جریانات، طیف های سیاسی و… هستند و تا انتهای رقابت حداقل دو گروه مخالف در تقابل با هم به سر می برند و از هر وسیله و راهکاری برای رسیدن به کرسی ِ اهدافشان استفاده می کنند.

از قضا در کشور و استان ما تقریبا همین شرایط حاکم است. اما چیزی که مخصوصا در استان ما در اکثر ادوار گذشته، انتخابات را تحت سیطره ی خود قرار داده و خیلی ها را به سرمنزل مقصود رسانیده و الان هم از آن منتفع هستند، ولی در مورد دیگران آن را نامعقول می دانند قبیله گرایی ِ سیاسی هست.

واقعیت آن است با موشکافی ِ انتخابات های گذشته در استان می توان پی برد که بهار ِ دهه ی ِ انتخاباتی گذشته را با طراحی و دادن وعده های مدیریتی به یک اجتماع خاص تبریک گفته تا اینکه روی این ریل ِ لغزان رسیده اند به اسفند ِ آفت زده که همانا بهار دیگری تازه شروع شده و سیاسیون قبیله سرخوش از وعده های پیشین جلسات سهم خواهی خود را تدارک دیده اند.

اما ضلع دیگر ِ این مثلث، یعنی جناحی رآی دادن، آیا آفات قبیله گرایی ِ سیاسی را ندارد؟

آیا این جناح ِ متعصب زمانی را بر می تابد که یکی از افراد جناح ِ خودی نامزد جناح ِ رقیب را شایسته تر بداند و به او رآی دهد؟
البته که یا چنین چیزی وجود ندارد یا هم اگر باشد آن فرد سرنوشت نامعلومی خواهد داشت.

و باید آن جا انگشت ِ به دهان گرفته را گاز گرفت که برخی که حتی از اینکه نتوانسته اند همان تک قبیله ی مدعی ِ خود را راضی کنند و اتفاقا به انشقاق درونی دچار شده اند و در ایامی که زیر تیغ ِ تیز ِ سواد ِ رسانه ای هم رضایت شکم پرهای سیاسی و هم اعتراض جاماندگان از حقوق ِ انحصاری و خودساخته ی قبیله در معرض دید همگان هستند ، خود را مبرا از آن می دانند. اما در فصل هایی که در سیاست برای رسیدن به اهدافشان به همگان نیاز دارند این کار را ناپسند می دانند. و برخی دیگر نیز مردم را به جناحی رای دادن تشویق می کنند و این شیوه را بهترین می دانند نه شایسته سالاری را.

بهشت را برای مردم فقط ترسیم می کنند و خود به بهشت این دنیایی می روند و مردم را به جهنم می فرستند.

احساساتی و عاطفی عمل کردن در رای دادن به رقیبان ِ خود را دور از شان می دانند و در عزل و نصب ها و به کارگیری نیروها عین ِ شایسته سالاری.

با این اوصاف اجازه دهید مردم سیاست نه شرقی و نه غربی را انتخاب کنند و سرنوشت خود را مشخص کنند، حداقلش این است که یوم الحساب را نیز به اننخاب ِ خود می اندیشند نه به رهنمود های شما. چرا که برخی در سیاست همان گرگ های هابزی هستند که بقای خود را برای قدرت شیرین تر از جان می دانند. غافل از آنکه این جمله ی هابز زمانی مطرح شد که بشر امنیت نداشت اما امروز و در کشور جمهوری اسلامی ِ ایران امنیتی سلیمانی حاکم است.

مردم نیک می دانند که آنهایی که فدایی آنها می شوند امثال سردار سلیمانی می باشند نه دیگرانی که مردم را فدای سیاست های خود می کنند.
پس اگر احساس و عاطفه در انتخاب ملاک درستی نیست(که باید هم اینگونه باشد) خود نیز در عرصه های مختلف این دود غلیظ و مسموم کننده را از فضای این استان و شهرستان دور کنید نه اینکه آتشش گرم کننده ی اجاق گر وهی باشد و دودش به چشم دیگران . پس خود نیز به خود پیرایی دست بزنید. که این کار شما مصداق این ضرب المثل است: آب که یک جا بماند می گندد.

نباید در هوای روشن بنویسید و بگویید که چه زشت است این کار و در هوای تاریک بخوانید قوم خود را به پیکار.
شایسته سالاری را کسانی پشت تریبون ها صدا بزنند که مردم آنها را شایسته تشخیص دهند نه آنهایی که از حق مشارکت همه در رای دادن حرف می زنند و زمان تقسیم غنایم سیاسی این جمهوریت را به شکل آریستوکراتیک ِ قبیله ای تصور می کنند.

انتهای پیام/