شلیک بر جانِ زندگی/ فراخوانی برای پاسداشتِ جان و بازاندیشی در آیینِ تیراندازی در مراسم‌ها

مهردنا/ سید علی‌سینا رخشنده‌مند عضو بنیاد ملی نخبگان ایران با ارسال یادداشتی به تحریریه مهردنا نوشت:

هر قوم و دیار را رسمی است و هر تبار و دیاری را یادگاری؛ رسم‌هایی برخاسته از ریشه، و شیوه‌هایی برآمده از اندیشه. آیین‌ها آنگاه که با خرد و خویشتن‌داری، با امنیت و سعادت یاری شوند، سرمایهٔ هویت‌اند و ذخیرهٔ منزلت؛ هم پیوندِ امروز را استوار می‌سازند و هم میراثِ دیروز را به فردا می‌سپارند.

در میان برخی سنت‌ها، تیراندازی در جشن و ماتم، در سرور و سوگ، سالیان دراز نشانه‌ای از شور و شعور، احترام و اکرام، بزرگداشت و پاسداشت شمرده شده است. نیتِ نهفته در پسِ این رفتار، بی‌گمان از مهر برمی‌خیزد نه از قهر؛ از ارادت سرچشمه می‌گیرد نه از عداوت؛ و از همدلی پدید می‌آید نه از دشمنی. اما آزمونِ روزگار و روایتِ سالیان، بارها نشان داده است که گاه همین رسمِ بی‌آزار، زخمی جان‌آزار بر جای نهاده و همین شلیکِ ناخواسته، اندوهی ناگسسته آفریده است.

گلوله، گرچه به سوی آسمان رود، سرانجام به دامانِ زمین فرود آید؛ این قانونِ آفرینش است و فرمانِ گردش. چه بسیار شورهایی که به شرر بدل شد و چه بسیار شادی‌هایی که به شِکوه انجامید. چه بسیار لبخندهایی که به اشک نشست و چه بسیار خانه‌هایی که به داغ نشست؛ نه از رهِ کینه، که از غفلت؛ نه از سرِ خصومت، که از حادثه و حسرت.

از همین رو امروز بیش از هر زمان باید در این حقیقت درنگ کرد و این حکمت را به جان شنید که:

حرمتِ آیین در امنیتِ حاضران است؛عزتِ رفتگان در آسایشِ بازماندگان است؛و شکوهِ جشن و سوگ در سلامتِ مردمان است.

بی‌تردید بزرگیِ سنت به بقای معناست، نه به بقای صورت؛ به ماندگاریِ پیام است، نه به تکرارِ اَشکال و اَعمال. سنتِ اصیل، سنتِ عاقل است؛ نه در بندِ ظاهر می‌ماند و نه از پذیرشِ مصلحت می‌هراسد. آنچه امنیت را به مخاطره افکند، با تدبیر دگرگون می‌کند و آنچه آرامش را بیازارد، با شیوه‌ای ایمن‌تر جایگزین می‌سازد.

امروز نیز می‌توان شور را پیراسته‌تر نمایان ساخت و درایت را بیش از پیش برجسته ساخت.

می‌توان احترام را مطمئن‌تر ابراز کرد و آیین را خردمندانه‌تر برگزار نمود؛ چنان‌که از هر مراسم، نه حادثه‌ای تلخ، که خاطره‌ای شیرین بر جای ماند و نه حسرتی ماندگار، که یادگاریِ ماندنی.

از نخبگان و فرهیختگان، از ریش‌سپیدان و معتمدان، از متولیان فرهنگ و حاملان درایت انتظار می‌رود که با هم‌اندیشی و همدلی، با تدبیر و تأثیر، زمینه‌سازِ گسترشِ این فرهنگِ ارزشمند باشند؛ فرهنگی که در آن حرمتِ جان بر هر نشان، و پاسداشتِ انسان بر هر سنت و عنوان مقدم شمرده شود.

بیایید دستِ عهد در دستِ مهر نهیم و هم‌صدا بگوییم:

شادی را با امنیت بیامیزیم؛سوگ را با سکون و آرامش برگزار کنیم؛و حرمتِ جان را بر هر رسم و نشان مقدم بداریم.

بگذاریم نوای همدلی جای هیاهوی گلوله را بگیرد؛ بگذاریم یادِ عزیزان با خیر و خاطره زنده بماند؛ و بگذاریم فرزندانِ ما آیینِ نیاکانِ خویش را در فضایی سرشار از مهر و امنیت، آرامش و انسانیت تجربه کنند.

یادمان باشد:

جان گران‌سنگ‌ترین امانتِ الهی است؛امانتی که پاسداری از آن، نشانِ خرد است و معیارِ فرهنگ؛نشانهٔ مسئولیت است و مایهٔ سعادت.

پس شادی را با آرامش بیاراییم، سوگ را با وقار بیاغازیم، و آیین‌های خویش را چنان پاس بداریم که پیام‌آورِ زندگی باشند نه زمینه‌سازِ آسیب؛ مروجِ همبستگی باشند نه موجبِ دل‌آشوبی؛ و منادیِ امنیت باشند نه مقدمهٔ مصیبت.